Waar woorden stil vallen

Het meest sprekende voorbeeld van een filosoof die getracht heeft de stilte te laten spreken, is ongetwijfeld Ludwig Wittgenstein. Zijn beroemdste uitspraak is te vinden aan het slot van zijn jeugdwerk: “Waarover we niet kunnen spreken, daarover moeten we zwijgen.” Welke visie op filosofie en taal zit er achter deze gevleugelde woorden? En wat was er in Wittgenstein veranderd toen hij na een tienjarige stilte toch weer opnieuw met filosofie begon? In hoeverre verdient zijn voorbeeld navolging? Was het überhaupt wel bedoeld om nagevolgd te worden?

Waar woorden stil vallen