Het dilemma blijft

Het heeft er veel van weg dat we het vraagstuk van de persoonlijke God niet kunnen oplossen via een simpele keuze tussen ‘God als persoon’ of ‘God als iets’. Voor veel mensen in deze tijd is het denken over en spreken tot God in persoonstermen naïef en ongeloofwaardig. Wanneer mensen echter met de breuken en grenzen van het leven geconfronteerd worden, en/of op zoek zijn naar de zin en de vervulling van hun diepste verlangens, grijpen ze vaak, bijna vanzelfsprekend, weer terug naar (de klassieke) beelden en bewoordingen van een persoonlijke God. Zo ook in gebed en liturgie, als we onze diepste nood, pijn, wanhoop, maar ook onze dankbaarheid, vreugde en verwondering willen uiten. Welke persoonlijke God treedt ons hierin tegemoet? Hoe verhoudt die God zich tot het autonome mensbeeld dat daar schijnbaar geen ruimte voor biedt?

Het dilemma blijft